[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"$fpj3vyVjp6NhZosrXaU3NYw0VTzGLC6byvg4enjAbRaM":3,"$fKpg84VL7J0PtVpBrtMlR0Ne0J33KTBsdPYExPcxMY_I":5},{"user":4},null,{"work_id":6,"work_code":7,"title":8,"title_traditional":4,"subtitle":4,"author_id":9,"dynasty_code":10,"category_code":11,"rhythmic_code":4,"collection_id":4,"chapter_id":4,"preface":4,"description":4,"description_reference":4,"introduction":4,"introduction_reference":4,"translation":4,"translation_reference":4,"source_collection_code":12,"source_file":13,"source_index":14,"original_id":4,"import_batch_id":15,"view_count":16,"like_count":4,"is_featured":4,"created_at":17,"updated_at":17,"author__author_id":9,"author_name":18,"author_code":19,"author_description":20,"dynasty_name":21,"category_name":22,"category_sequence":23,"source_collection_name":12,"paragraphs":24,"annotations":64,"appreciations":65},"8fb844ce-1b61-44a3-896e-56f2a6466671","御定全唐詩_孟郊_游韋七洞庭別業_17","游韋七洞庭別業","93469c15-d8ff-4061-8bb1-1d10c7462a80","tang","shi","御定全唐詩","/home/admin/works/github/pipigu/chinese-poetry/御定全唐詩/json/375.json",17,"御定全唐詩_1766570127313",48,"2025-12-24T10:19:03.043Z","孟郊","tang_孟郊","孟郊（751年－814年），字东野，唐代诗人。孟郊以其诗歌风格峭硬、清冷、怪僻而著称。他与其挚友韩愈同为中唐时期“古文运动”的领袖及影响深远的“韩孟诗派”的核心人物。其一生穷困潦倒，屡次科举不第，这些经历成为其作品的核心主题。孟郊的诗歌在当时及晚唐时期备受推崇，但在宋朝，其声誉经历了重大的重新评估，如欧阳脩和苏轼等评论家将其风格概括为“郊寒”。他最为人所熟知的作品是《游子吟》，这首诗简洁而真挚的情感，与他大多数峭硬奇险的作品形成了鲜明对比。","唐","诗",1,[25,28,32,36,40,44,48,52,56,60],{"paragraph_id":26,"sequence":23,"content":27,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"2c42ee34-7ef6-48b4-b54a-a12bc9e1684e","洞庭如瀟湘，疊翠蕩浮碧。松桂無赤日，風物饒清激。",{"paragraph_id":29,"sequence":30,"content":31,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"e2cb1332-aa9e-46cb-a1c4-b971a351c1bc",2,"逍遙展幽韻，參差逗良覿。道勝不知疲，冥搜自無斁。",{"paragraph_id":33,"sequence":34,"content":35,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"b3c0840f-a377-4120-976a-3ae4c263b624",3,"曠然青霞抱，永矣白雲適。崆峒非凡鄉，蓬瀛在仙籍。",{"paragraph_id":37,"sequence":38,"content":39,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"8f56aa41-975e-46c8-ab44-e5b069cb3681",4,"無言從遠尚，還思君子識。波濤漱古岸，鏗鏘辨奇石。",{"paragraph_id":41,"sequence":42,"content":43,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"94de47f4-d084-4700-97bc-322957a8814c",5,"靈響非外求，殊音自中積。人皆走煩濁，君能致虛寂。",{"paragraph_id":45,"sequence":46,"content":47,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"e45e081e-11f9-4161-b6ff-5ed594bd8297",6,"何以祛擾擾，叩調清淅淅。既懼豪華損，誓從詩書益。",{"paragraph_id":49,"sequence":50,"content":51,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"62cb745c-5005-41e5-8ea9-97571a6115db",7,"一舉獨往姿，再搖飛遁跡。山深有變異，意愜無驚惕。",{"paragraph_id":53,"sequence":54,"content":55,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"7cac7f89-b5fd-49c5-8fe0-e8642f1d669e",8,"采翠奪日月，照耀迷晝夕。松齋何用掃，蘿院自然滌。",{"paragraph_id":57,"sequence":58,"content":59,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"ced5eb54-99c7-4382-ac51-3155e1e9a981",9,"業峻謝煩蕪，文高追古昔。暫遙朱門戀，終立青史績。",{"paragraph_id":61,"sequence":62,"content":63,"content_traditional":4,"is_title_line":4},"d0604825-3931-48cc-8572-7de955ba6f7f",10,"物表易淹留，人間重離析。難隨洞庭酌，且醉橫塘席。",[],[]]